Οι τεχνολογίες για την πράσινη μετάβαση της Ευρώπης εξαρτώνται από άλλες χώρες, αφήνοντας την ΕΕ ιδιαίτερα εκτεθειμένη σε οικονομίες όπως η Κίνα και η Ρωσία

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ΕΕ εισάγει σήμερα το 95% των σπάνιων γαιών της, οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας για τα ηλεκτρικά οχήματα, την τεχνολογία και τα αμυντικά συστήματα. Τα ποσοστά ανακύκλωσης παραμένουν κάτω από 1% και, παρόλο που η Ένωση έχει θέσει μια σειρά στόχων για το 2030, είναι απίθανο να τους επιτύχει χωρίς σημαντική επιτάχυνση.

Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιες οι τεχνολογίες που θα επιτρέψουν την πράσινη μετάβαση της Ευρώπης εξαρτώνται από άλλες χώρες, αφήνοντας την ΕΕ ιδιαίτερα εκτεθειμένη σε οικονομίες όπως η Κίνα και η Ρωσία.

Ενώ οι παγκόσμιοι ανταγωνιστές ενισχύουν τον έλεγχό τους στις αλυσίδες εφοδιασμού, η Ευρώπη υστερεί στην εξασφάλιση πρόσβασης σε σπάνιες γαίες.

Ωστόσο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της ΕΕ υποστηρίζουν ότι η κατάσταση δεν είναι μη αναστρέψιμη. Παρά το γεγονός ότι ξεκινά από μια αδύναμη θέση και βρίσκεται στα αρχικά στάδια της μεταρρύθμισης, η ΕΕ στοχεύει να αυξήσει την ανεξαρτησία της, να επιτύχει ηγετική θέση και να πραγματοποιήσει μια αποτελεσματική μετάβαση στην καθαρή ενέργεια.

Ένας λόγος για την καθυστέρηση της Γηραιάς Ηπείρου στην κούρσα για τις σπάνιες γαίες είναι ότι η ήπειρος δε δημιούργησε ποτέ μια ολοκληρωμένη βιομηχανική αλυσίδα. Αντίθετα, η Κίνα άρχισε να αντιμετωπίζει τις σπάνιες γαίες ως στρατηγικό τομέα πριν από δεκαετίες και επένδυσε σε κάθε στάδιο της αλυσίδας αξίας, από την εξόρυξη και τον διαχωρισμό έως τον εξευγενισμό, τα μέταλλα, τα κράματα, τους μαγνήτες και την μεταποίηση.

Η Ευρώπη ακολούθησε διαφορετική πορεία. Με την πάροδο του χρόνου, επέτρεψε την εξασθένιση της αρχικής ικανότητας επεξεργασίας και κατασκευής μαγνητών, δεν κατάφερε να αναπτύξει εγχώρια ικανότητα εξευγενισμού και έγινε όλο και πιο εξαρτημένη από φθηνότερες εισαγωγές. Ως αποτέλεσμα, η ΕΕ εξαρτάται πλέον από ξένους προμηθευτές για σχεδόν κάθε κρίσιμο στάδιο της παραγωγής της.

Τα διαρθρωτικά εμπόδια εντός της Ευρώπης έχουν διευρύνει σημαντικά αυτό το χάσμα. Η ΕΕ, σύμφωνα με το euronews έχει επί του παρόντος μακροχρόνιες διαδικασίες αδειοδότησης, κατακερματισμένους κανονισμούς και ισχυρή τοπική αντίσταση που επιβραδύνει ή εμποδίζει τα έργα εξόρυξης και εξευγενισμού.

Οι περιβαλλοντικοί περιορισμοί είναι αυστηροί, αυξάνοντας το κόστος και παρατείνοντας τα χρονοδιαγράμματα. Ταυτόχρονα, η δημόσια χρηματοδότηση είναι διάσπαρτη σε πολλαπλά εθνικά προγράμματα, ενώ τα επενδυτικά κίνητρα είναι ασθενέστερα από ό,τι σε ανταγωνιστικές περιοχές.

Αυτές οι τριβές αποθαρρύνουν τον ιδιωτικό τομέα από την κατασκευή των μεγάλων εγκαταστάσεων που απαιτούνται για τον ανταγωνισμό σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ΕΕ άρχισε να αντιμετωπίζει τις σπάνιες γαίες ως στρατηγική προτεραιότητα μόνο μετά το 2020. Η Κίνα άρχισε να το κάνει τη δεκαετία του 1980.

Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Κίνα κυριαρχεί πλέον σε σχεδόν όλα τα τμήματα της εφοδιαστικής αλυσίδας και έχει δημιουργήσει ολοκληρωμένα βιομηχανικά συμπλέγματα όπου λειτουργούν παράλληλα εταιρείες εξόρυξης, εξευγενισμού, κατασκευής κραμάτων, μαγνητών και τελικών προϊόντων.

Πηγή: newmoney.gr

Διαβάστε επίσης: Goldman Sachs και JPM στην κβαντική πληροφορική – Η επόμενη μεγάλη τεχνολογική δύναμη στον χρηματοπιστωτικό τομέα