Η πρόοδος είναι ορατή, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει στον ίδιο βαθμό, υπογραμμίζει η Ευαγγελία Ηλιάδου, Executive Director, Pafilia Property Developers.

Τι άλλαξε την τελευταία δεκαετία και τι παραμένει ίδιο;

Αν κοιτάξουμε την τελευταία δεκαετία, έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα προόδου για τη γυναίκα στον επαγγελματικό χώρο. Υπάρχει σαφώς μεγαλύτερη ορατότητα, περισσότερος και πιο ουσιαστικός διάλογος γύρω από την ισότητα, τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, καθώς και αυξημένη παρουσία γυναικών σε ρόλους ευθύνης και σε τραπέζια λήψης αποφάσεων. Η ευελιξία στην εργασία, η αποδοχή διαφορετικών μοντέλων καριέρας και η ανάδειξη γυναικείων προτύπων έχουν συμβάλει σημαντικά στη θετική αυτή αλλαγή. Ωστόσο, παρά τη δημόσια συζήτηση και τις πρωτοβουλίες, ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα παραμένουν σχεδόν αμετάβλητα. Οι γυναίκες εξακολουθούν να επωμίζονται δυσανάλογα το βάρος της φροντίδας και της «αόρατης εργασίας», να αμείβονται λιγότερο για ίση αξία εργασίας και να κρίνονται αυστηρότερα σε ηγετικούς ρόλους. Η πρόοδος είναι συχνά άνιση και εξαρτάται από τον Οργανισμό, την κουλτούρα και τη χώρα. Με άλλα λόγια, αλλάξαμε τη συζήτηση και βελτιώσαμε το πλαίσιο, αλλά όχι πάντα την καθημερινή πραγματικότητα.

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο για μια γυναίκα που επιδιώκει θέσεις ευθύνης είναι οι άρρητες προσδοκίες και τα στερεότυπα γύρω από τον ρόλο της. Παραμένει ισχυρή η αντίληψη ότι δεν μπορεί να συνδυάσει αποτελεσματικά επαγγελματική εξέλιξη και προσωπική ή οικογενειακή ζωή. Το βάρος αυτής της προσδοκίας, μαζί με τις ενοχές που συχνά της αποδίδονται όταν επιλέγει «και τα δύο», επηρεάζει τόσο τις ευκαιρίες που της δίνονται όσο και την αυτοπεποίθησή της.

Ωστόσο, η πραγματικότητα το διαψεύδει. Όλο και περισσότερες γυναίκες συνδυάζουν επιτυχημένα ηγετικούς ρόλους και προσωπική ζωή, ακόμη και με μητρότητα ορατή στον επαγγελματικό χώρο. Το πραγματικό εμπόδιο δεν είναι η ικανότητά τους, αλλά το «χάσμα αντίληψης» που εξακολουθεί να επηρεάζει αξιολογήσεις, αποφάσεις και ευκαιρίες εξέλιξης.

Η αλήθεια που δεν λέγεται αρκετά

Η αλήθεια που δεν λέγεται αρκετά είναι ότι, παρότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα υπέρ της γυναίκας στον χώρο εργασίας, η πρόοδος δεν είναι ομοιόμορφη ούτε δεδομένη. Βλέπουμε περισσότερες γυναίκες σε ρόλους που επηρεάζουν τη στρατηγική και την ανάπτυξη των Οργανισμών, αποδεικνύοντας την αξία τους σε όλους τους κλάδους. Ωστόσο, η ισότητα δεν είναι ένας στόχος που κατακτήθηκε οριστικά. Παραμένει μια διαρκής και απαιτητική διαδικασία που χρειάζεται συνέπεια, εγρήγορση και σταθερή δέσμευση. Έχουμε ακόμη δρόμο μέχρι να μιλάμε για ουσιαστική και βιώσιμη ισότητα. Η 8η Μαρτίου δεν είναι μόνο ημέρα αναγνώρισης, αλλά και υπενθύμιση ότι η πρόοδος απαιτεί πράξεις: συνειδητές επιλογές, μετρήσιμες πολιτικές και εργασιακά περιβάλλοντα πραγματικά συμπεριληπτικά. Οφείλουμε να συνεχίσουμε την προσπάθεια, τιμώντας τις γυναίκες που αγωνίστηκαν διαχρονικά για δικαιώματα και ευκαιρίες.

Τι πρέπει να αλλάξει μέχρι το 2030

Για να μη συζητάμε το 2030 τα ίδια για το χάσμα των φύλων, τα επόμενα πέντε χρόνια πρέπει να περάσουμε από τη ρητορική στην πράξη. Η πρόοδος απαιτεί σαφείς και μετρήσιμες πολιτικές: διαφάνεια στις αμοιβές, αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης και εξέλιξης, καθώς και ουσιαστική λογοδοσία απέναντι στους στόχους ισότητας. Χωρίς δεδομένα, δείκτες και συνέπεια, η ισότητα μένει ευχή. Παράλληλα, απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας. Η ευελιξία, η φροντίδα και η ισορροπία ζωής και εργασίας δεν είναι «γυναικεία ζητήματα», αλλά στοιχεία ενός σύγχρονου μοντέλου όπου όλοι συμμετέχουν ισότιμα.

Τέλος, χρειάζεται επένδυση στη νέα γενιά: εκπαίδευση, ανάδειξη διαφορετικών προτύπων επιτυχίας και περιβάλλοντα όπου οι γυναίκες δεν χρειάζεται να προσαρμόζονται σε παρωχημένα πρότυπα. Με πολιτική βούληση και οργανωτική ευθύνη, το 2030 η συζήτηση μπορεί να αφορά το πώς περιορίσαμε το χάσμα.

Σε μία πρόταση

Η γυναίκα σήμερα εξελίσσεται και διεκδικεί και η επαγγελματική ισότητα παραμένει στόχος προς κατάκτηση, όχι δεδομένο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μετάβαση από δηλώσεις σε πράξεις