Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ και οι ζημιές στις εγκαταστάσεις LNG του Κατάρ εκτοξεύουν τις τιμές, αναγκάζοντας ασιακές οικονομίες να επανεξετάσουν τη στρατηγική τους και να στραφούν σε εναλλακτικές ενεργειακές λύσεις

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, πολλές κυβερνήσεις στην Ασία θεωρούσαν ότι το υγροποιημένο φυσικό αέριο θα αποτελούσε το μεγάλο μεταβατικό καύσιμο της επόμενης δεκαετίας. Η προσδοκία για τεράστια αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς LNG είχε δημιουργήσει την αίσθηση ότι οι τιμές θα παραμείνουν χαμηλές για μεγάλο χρονικό διάστημα, επιτρέποντας σε αναπτυσσόμενες οικονομίες να περιορίσουν σταδιακά την εξάρτησή τους από τον άνθρακα.

Όμως ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η βαθιά αποσταθεροποίηση στα Στενά του Ορμούζ ανέτρεψαν βίαια αυτό το σενάριο. Η ενεργειακή κρίση που ακολούθησε έπληξε καίρια την αξιοπιστία του LNG ως φθηνής και ασφαλούς ενεργειακής επιλογής, οδηγώντας πολλές ασιατικές χώρες σε επανασχεδιασμό της στρατηγικής τους.

Το σχεδόν πλήρες μπλοκάρισμα της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, σε συνδυασμό με τις σοβαρές ζημιές στις εγκαταστάσεις εξαγωγής LNG του Κατάρ, προκάλεσαν σοκ στην παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου. Οι τιμές εκτινάχθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες και οι αγοραστές βρέθηκαν αντιμέτωποι με περιορισμένη προσφορά και αυξανόμενο κόστος.

Η Ασία χάνει την εμπιστοσύνη της στο LNG

Η κρίση φαίνεται πως αλλάζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι ασιατικές οικονομίες αντιμετωπίζουν το φυσικό αέριο.

Χώρες όπως η Ινδία και το Μπαγκλαντές επανεξετάζουν ήδη το κατά πόσο το LNG πρέπει να παραμείνει βασικός πυλώνας της ενεργειακής τους πολιτικής. Παράλληλα, οικονομίες που θεωρούνταν μελλοντικοί «κινητήρες» της ζήτησης LNG — όπως το Βιετνάμ και οι Φιλιππίνες — αναζητούν πλέον εναλλακτικές λύσεις.

Στο Βιετνάμ, έργα ηλεκτροπαραγωγής που είχαν σχεδιαστεί γύρω από το φυσικό αέριο εξετάζουν τώρα το ενδεχόμενο στροφής σε αιολικά και φωτοβολταϊκά συστήματα σε συνδυασμό με αποθήκευση ενέργειας μέσω μπαταριών.

Την ίδια στιγμή, η Ταϊλάνδη ενισχύει τη στρατηγική της στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενώ παράλληλα επιδιώκει νέες συμφωνίες προμήθειας εκτός Μέσης Ανατολής.

Η κρίση αυτή αποκαλύπτει έναν βαθύτερο φόβο: ότι η εξάρτηση από θαλάσσιες ενεργειακές οδούς μπορεί να μετατραπεί σε στρατηγική αδυναμία για πολλές ασιατικές οικονομίες.

Οι τιμές εκτοξεύονται και η ζήτηση καταρρέει

Μόλις στις αρχές του 2026, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας προέβλεπε σημαντική αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς LNG, κυρίως χάρη στην επέκταση παραγωγικής δυναμικότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο, η πραγματικότητα άλλαξε δραματικά.

Με περίπου το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών LNG να έχει ουσιαστικά παγιδευτεί πίσω από τα Στενά του Ορμούζ και το Κατάρ να προειδοποιεί ότι η πλήρης αποκατάσταση των εγκαταστάσεών του μπορεί να απαιτήσει χρόνια, οι εκτιμήσεις για την αγορά αναθεωρούνται προς τα κάτω.

Οι τιμές LNG στην Ασία υπερδιπλασιάστηκαν μετά την έναρξη της σύγκρουσης και παραμένουν πολύ υψηλότερες σε σχέση με τις αρχές του έτους.

Το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση των εισαγωγών LNG στην Ασία στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων ετών, ενώ πολλές βιομηχανίες άρχισαν να αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις καυσίμου.

Οι συνέπειες επεκτείνονται πλέον σε κλάδους όπως τα λιπάσματα, η χημική βιομηχανία και οι μεταφορές, αυξάνοντας το κόστος παραγωγής και ενισχύοντας τις πληθωριστικές πιέσεις.

Η στροφή στην ενεργειακή ασφάλεια

Η κρίση οδηγεί πολλές κυβερνήσεις να δώσουν πλέον προτεραιότητα στην ενεργειακή ασφάλεια αντί στην απλή διαφοροποίηση καυσίμων.

Η Ινδονησία εξετάζει περιορισμούς στις εξαγωγές φυσικού αερίου ώστε να καλύψει εσωτερικές ανάγκες, ενώ η Petroliam Nasional της Μαλαισία στρέφεται σε επενδύσεις σε εγχώρια κοιτάσματα φυσικού αερίου για να μειώσει την ανάγκη εισαγωγών LNG.

Στην Κίνα, η κρίση έχει ενισχύσει τη στρατηγική για μεγαλύτερη αυτάρκεια. Η Sinopec φέρεται να επανεξετάζει επενδύσεις σε τερματικούς σταθμούς LNG και να κατευθύνει κεφάλαια σε εγχώρια έργα φυσικού αερίου.

Ακόμα και η Ιαπωνία, μια από τις πιο εξαρτημένες οικονομίες από το LNG, επιδιώκει πλέον μεγαλύτερη γεωγραφική διαφοροποίηση των προμηθειών της.

Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι αν η σημερινή κρίση θα οδηγήσει σε μια μόνιμη αλλαγή στρατηγικής. Για πολλές χώρες της Ασίας, το LNG δεν θεωρείται πια αυτονόητα ασφαλές ή οικονομικά βιώσιμο καύσιμο. Και όσο παρατείνεται η αβεβαιότητα στη Μέση Ανατολή, τόσο περισσότερο ενισχύεται η πιθανότητα η περιοχή να επιταχύνει τη στροφή της είτε προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είτε ακόμη και πίσω στον άνθρακα, παρά το περιβαλλοντικό κόστος.

Πηγή: newmoney.gr

Διαβάστε επίσης: Υφ. Μετανάστευσης: «Κλειδί» η νόμιμη μετανάστευση για την οικονομία