Σύμφωνα με τον Economist, περισσότεροι από 165.000 εκατομμυριούχοι αναμένεται να μεταφέρουν φέτος τη φορολογική και προσωπική τους έδρα σε άλλη χώρα

Κάποτε η μετακόμιση στο εξωτερικό ήταν μια επιλογή που συνδεόταν κυρίως με τη φορολογία. Σήμερα, για τους πολύ εύπορους πολίτες του πλανήτη, έχει μετατραπεί σε ζήτημα ασφάλειας, πολιτικής σταθερότητας και διαχείρισης κινδύνου.

Σύμφωνα με τον Economist, η παγκόσμια κινητικότητα των πλουσίων βρίσκεται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Το 2024 περισσότεροι από 140.000 εκατομμυριούχοι εγκατέλειψαν τη χώρα κατοικίας τους, ενώ για το 2025 ο αριθμός αναμένεται να εκτοξευθεί στους 165.000, καταγράφοντας νέο ρεκόρ.

Πίσω από αυτή την τάση αναπτύσσεται μια ολόκληρη βιομηχανία που βοηθά εύπορους επενδυτές να αποκτήσουν νέα υπηκοότητα ή άδεια διαμονής, αλλά και κυβερνήσεις που αναζητούν κεφάλαια, επενδύσεις και εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.

Η IMI, εταιρεία ερευνών που παρακολουθεί τον κλάδο, υπολογίζει ότι η αγορά της λεγόμενης «επενδυτικής μετανάστευσης» έφθασε τα 40 δισ. δολάρια το 2025, διπλάσια σε σχέση με το 2019.

Οι νέοι «σύμβουλοι διαφυγής»
Δικηγορικά γραφεία, λογιστικές εταιρείες, σύμβουλοι διαχείρισης πλούτου, επενδυτικά funds και εταιρείες ακινήτων έχουν δημιουργήσει ένα οικοσύστημα που εξυπηρετεί αποκλειστικά όσους διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα να επιλέξουν χώρα κατοικίας.

Περισσότερες από 1.200 εταιρείες δραστηριοποιούνται πλέον στον συγκεκριμένο τομέα, σύμφωνα με τον Economist.

Ο ρόλος τους δεν περιορίζεται στην εξασφάλιση ενός διαβατηρίου ή μιας άδειας παραμονής. Αναλαμβάνουν τη συνολική μεταφορά της φορολογικής, επενδυτικής και οικογενειακής παρουσίας ενός πελάτη σε μια νέα χώρα.

Το Ντουμπάι και οι νέοι πόλοι έλξης
Μέχρι πρόσφατα, το Ντουμπάι αποτελούσε ίσως τον μεγαλύτερο κερδισμένο αυτής της παγκόσμιας ανακατανομής πλούτου. Η πόλη προσέλκυσε χιλιάδες εύπορους πολίτες από τη Νότια Ασία, τη Νιγηρία, τη Συρία και τον Λίβανο, εξελισσόμενη σε ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα κέντρα εκατομμυριούχων στον κόσμο.

Χαρακτηριστικά, δικηγόρος που δραστηριοποιείται στον κλάδο περιέγραψε το εμιράτο ως το «Walmart της επενδυτικής μετανάστευσης», λόγω του μεγάλου αριθμού παρόχων υπηρεσιών και του έντονου ανταγωνισμού στις τιμές.

Ωστόσο, οι πρόσφατες γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή φαίνεται να έχουν δημιουργήσει νέα ερωτήματα ακόμη και για προορισμούς που θεωρούνταν μέχρι πρότινος ασφαλή καταφύγια.

Η μεγάλη μεταστροφή των Αμερικανών
Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο, σύμφωνα με τον Economist, είναι η αυξανόμενη κινητικότητα των εύπορων Αμερικανών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν περισσότερο από το ένα τρίτο των ανθρώπων παγκοσμίως με περιουσία άνω των 30 εκατ. δολαρίων. Παρ’ όλα αυτά, ολοένα περισσότεροι εξετάζουν το ενδεχόμενο μιας δεύτερης κατοικίας ή ακόμη και μιας δεύτερης υπηκοότητας.

Ο Ronald Klasko, δικηγόρος με έδρα τη Φιλαδέλφεια, δήλωσε στο περιοδικό ότι η αμερικανική αγορά έχει μετατραπεί από «μια μικρή υποσημείωση» στον βασικό μοχλό ανάπτυξης του κλάδου.
Πολλοί πελάτες του αναζητούν λύσεις στην Ευρώπη, είτε λόγω της πολιτικής πόλωσης στις ΗΠΑ είτε επειδή επιθυμούν μια εναλλακτική βάση διαμονής και μετακίνησης.

Η Ευρώπη σκληραίνει τη στάση της
Την ίδια στιγμή, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες αναθεωρούν τη στάση τους απέναντι στα προγράμματα χρυσής βίζας και υπηκοότητας μέσω επενδύσεων. Η Ισπανία κατάργησε το πρόγραμμα που χορηγούσε άδεια διαμονής με αντάλλαγμα επενδύσεις ύψους 500.000 ευρώ σε ακίνητα, επιχειρώντας να περιορίσει την κερδοσκοπία στην αγορά κατοικίας.

Ακόμη πιο ηχηρή ήταν η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έκρινε ότι το πρόγραμμα της Μάλτας παραβίαζε το κοινοτικό δίκαιο επειδή ουσιαστικά «εμπορευματοποιούσε» την ευρωπαϊκή ιθαγένεια.

Παράλληλα, η Πορτογαλία αύξησε σημαντικά τον χρόνο αναμονής για την απόκτηση διαβατηρίου, ενώ η Αργεντινή εγκατέλειψε σχέδιο δημιουργίας αντίστοιχου προγράμματος λίγους μόλις μήνες μετά την προκήρυξή του.

Η νέα μάχη για κεφάλαια και ταλέντο
Παρά τις αυστηρότερες προϋποθέσεις, πολλές χώρες εξακολουθούν να βλέπουν στους εύπορους μετανάστες μια ευκαιρία οικονομικής ανάπτυξης. Το Σεν Βίνσεντ και οι Γρεναδίνες εγκαινίασαν νέο πρόγραμμα υπηκοότητας μέσω επενδύσεων, ενώ το Ουζμπεκιστάν, οι Μαλδίβες και το Ναούρου αναζητούν τρόπους να προσελκύσουν επενδυτές μέσω αντίστοιχων σχημάτων.

Η πραγματικότητα, σύμφωνα με τον Economist, είναι ότι ο ανταγωνισμός για τα κεφάλαια και το ανθρώπινο δυναμικό έχει πλέον μεταφερθεί και στο πεδίο της μετανάστευσης. Σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από γεωπολιτική αβεβαιότητα, υψηλότερους φόρους και πολιτικές αναταράξεις, η επιλογή της χώρας κατοικίας μετατρέπεται ολοένα περισσότερο σε στρατηγική απόφαση διαχείρισης πλούτου.

Και όσο οι κυβερνήσεις αναζητούν επενδύσεις, τόσο θα μεγαλώνει η αγορά των συμβούλων που βοηθούν τους πλούσιους να βρουν τη νέα τους πατρίδα. Μόνο που σήμερα, όπως παρατηρεί ο Economist, η απόφαση δεν αφορά αποκλειστικά τη φορολογία. Αφορά το πού αισθάνεται κανείς ότι μπορεί να προστατεύσει καλύτερα το κεφάλαιό του, την οικογένειά του και το μέλλον του.

Πηγή: ot.gr

Διαβάστε επίσης: Η Ιαπωνία... εποφθαλμιά τις σπάνιες γαίες της Γροιλανδίας