Offcanvas
Offcanvas
Οι επτά χώρες του ΟΠΕΚ συμφώνησαν σε περαιτέρω αύξηση της παραγωγής κατά 188.000 βαρέλια την ημέρα, η οποία θα τεθεί σε ισχύ τον Σεπτέμβριο
Εδώ και σχεδόν έξι δεκαετίες, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν μέλος του ΟΠΕΚ, αλλά όλα αυτά έληξαν την 1η Μαΐου 2026, όταν το Άμπου Ντάμπι ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον ΟΠΕΚ καθώς και από τον ΟΠΕΚ+, ο οποίος ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1967. Τρεις μήνες μετά από αυτό το γεγονός, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη να διαπιστωθεί αν τα καταστροφικά σενάρια για τον ΟΠΕΚ+ μετά την αποχώρηση των ΗΑΕ επαληθεύτηκαν ή αν ο οργανισμός κατάφερε με κάποιο τρόπο να ξεπεράσει αυτή την κρίση.
Η απόφαση των ΗΑΕ να αποχωρήσουν δεν ήταν συναισθηματική. Aντίθετα, σηματοδότησε το τέλος ενός μακροχρόνιου ζητήματος που αφορούσε τις ποσοστώσεις. Το εμιράτο του Άμπου Ντάμπι είχε δαπανήσει περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια για να αυξήσει την παραγωγική του ικανότητα στα 5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, ενώ η ποσόστωσή του στον ΟΠΕΚ+ ανερχόταν σε 3,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Το πρόβλημα αυτό αποτελούσε μήλον της έριδος για τα ΗΑΕ τουλάχιστον από το 2021.
Δεδομένου ότι η Σαουδική Αραβία αρνήθηκε να αλλάξει τη στάση της, τα ΗΑΕ αποφάσισαν να αποχωρήσουν. Σύμφωνα με την ΕΙΑ, χωρίς τα ΗΑΕ, το μερίδιο του ΟΠΕΚ στην παγκόσμια παραγωγή αργού πετρελαίου θα ανέρχεται σε περίπου 31%, ενώ το μερίδιο του ΟΠΕΚ+ στην παγκόσμια παραγωγή ενδέχεται να μειωθεί από το 46% σε περίπου 42%.
Η άμεση ανησυχία αφορούσε τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης. Η ανησυχία αυτή αφορά το Ιράκ, καθώς τον Ιούνιο η Βαγδάτη, ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός του ΟΠΕΚ και ένα από τα πέντε ιδρυτικά μέλη της ομάδας, άρχισε να προειδοποιεί δημοσίως ότι ενδέχεται να ακολουθήσει τα βήματα των ΗΑΕ και να αποχωρήσει, εκτός εάν η ποσόστωσή της αυξηθεί ώστε να αντανακλά τόσο την παραγωγική της ικανότητα όσο και τις ανάγκες της για μεταπολεμική ανασυγκρότηση.
Ωστόσο, το υπουργείο Πετρελαίου του Ιράκ έχει έκτοτε μετριάσει την ρητορική του, επιμένοντας ότι «δεν έχει καμία πρόθεση» να αποχωρήσει και προτιμά να λειτουργεί στο πλαίσιο των μηχανισμών του ΟΠΕΚ, αλλά τόνισε ότι οι ποσοστώσεις πρέπει ακόμη να αναθεωρηθούν.
Αναλυτές έχουν επισημάνει ότι μια αποχώρηση του Ιράκ θα αποτελούσε σημαντικά πιο σοβαρό πλήγμα από εκείνη των ΗΑΕ, δεδομένης της ιδιότητας του Ιράκ ως ιδρυτικού μέλους και του πολύ μεγαλύτερου μεριδίου του στην παραγωγή.
Διατηρήθηκε λοιπόν η συνοχή; Τεχνικά ναι, καθώς οι επτά εναπομείναντες βασικοί παραγωγοί (Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Ιράκ, Κουβέιτ, Καζακστάν, Αλγερία και Ομάν) συνέχισαν να συνεδριάζουν σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα και να συμφωνούν ομόφωνα, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Ιράκ, για κάθε μηνιαία προσαρμογή μετά την αποχώρηση των ΗΑΕ.
Ωστόσο, το περιστατικό με το Ιράκ δείχνει ότι η αποχώρηση των ΗΑΕ δημιούργησε ένα προηγούμενο το οποίο μπορούν πλέον να επικαλεστούν τα δυσαρεστημένα μέλη.
Στην ουσία, ο ΟΠΕΚ+ έχει στην πραγματικότητα δραστηριοποιηθεί περισσότερο, και όχι λιγότερο, από τον Μάιο. Οι αυξήσεις του οργανισμού τον Απρίλιο και τον Μάιο, που συμφωνήθηκαν πριν τεθεί σε ισχύ η αποχώρηση των ΗΑΕ την 1η Μαΐου, ήταν 206.000 bpd κάθε μήνα.
Η πιο πρόσφατη συνεδρίαση, που πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά στις 2 Αυγούστου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι επτά χώρες συμφώνησαν σε περαιτέρω αύξηση κατά 188.000 βαρέλια την ημέρα (bpd), η οποία θα τεθεί σε ισχύ τον Σεπτέμβριο. Αυτό σηματοδοτεί την έκτη συνεχόμενη μηνιαία αύξηση. Η πιο πρόσφατη επιβεβαιωμένη ανάλυση ανά χώρα προέρχεται από την κατανομή του Αυγούστου: η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία προσέθεσαν από 62.000 bpd έκαστη, ανεβάζοντας τους στόχους τους σε περίπου 10,4 εκατομμύρια και 9,9 εκατομμύρια b/d αντίστοιχα.
Το Ιράκ προσέθεσε 26.000 bpd, φτάνοντας τα περίπου 4,4 εκατομμύρια bpd, το Κουβέιτ πρόσθεσε 16.000 bpd, το Καζακστάν πρόσθεσε 10.000 bpd, η Αλγερία πρόσθεσε 6.000 bpd και το Ομάν πρόσθεσε 5.000 bpd.
Η αναφορά σχετικά με την απόφαση του Σεπτεμβρίου επισημαίνει ότι οι αυξήσεις ανά χώρα που ανακοινώθηκαν για τις 2 Αυγούστου αντανακλούν την ίδια κατανομή που χρησιμοποιήθηκε στις δηλώσεις των προηγούμενων μηνών, αν και η ίδια η ανακοίνωση του ΟΠΕΚ για τον Σεπτέμβριο δεν αναλύει λεπτομερώς την κατανομή πέρα από το συνολικό ποσό των 188.000 bpd για την ομάδα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές από αυτές τις «αυξήσεις» υπάρχουν κυρίως στα χαρτιά. Ο αναλυτής της UBS, Τζιοβάνι Σταουνόβο, έχει επισημάνει ότι πολλά μέλη του ΟΠΕΚ+ δεν μπορούν να παράγουν σύμφωνα με τους νέους στόχους τους λόγω της μειωμένης παραγωγικής ικανότητας, ενώ το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ κατά τη διάρκεια της πρόσφατης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή έθεσε φυσικό όριο στο πόσο αργό πετρέλαιο μπορούσαν να μεταφέρουν οι παραγωγοί του Κόλπου στα δεξαμενόπλοια.
Οι αγορές δεν αντιμετώπισαν την αποχώρηση των ΗΑΕ, ούτε τη σειρά αυξήσεων της παραγωγής που ακολούθησε, ως κρίση. Το Brent ξεπέρασε τα 126 δολάρια το βαρέλι κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράν, αλλά μέχρι τις αρχές Ιουλίου, καθώς η ναυτιλία στα Στενά του Ορμούζ άρχισε να ομαλοποιείται και ο ΟΠΕΚ+ συνέχιζε να προσθέτει βαρέλια, το Brent είχε επανέλθει στα χαμηλά επίπεδα των 70 δολαρίων.
Ο Ιούλιος σημείωσε στη συνέχεια τη μεγαλύτερη μηνιαία άνοδο από τον Μάρτιο, με το Brent να σημειώνει άνοδο περίπου 24% και το WTI να ανεβαίνει περίπου 21%, κυρίως λόγω του υπολειπόμενου κινδύνου πολέμου κοντά στα Στενά και όχι λόγω ανησυχιών για τη σταθερότητα του ΟΠΕΚ+.
Οι πληροφορίες μέχρι στιγμής δείχνουν ότι ο οργανισμός φαίνεται να έχει αποδειχθεί πιο ανθεκτικός από ό,τι υποδείκνυαν οι αρχικές αντιδράσεις μετά την αποχώρησή των ΗΑΕ, αν και λειτουργεί πλέον σε πιο περιορισμένο πλαίσιο. Ο ΟΠΕΚ+ κατάφερε να τηρήσει τις μηνιαίες δεσμεύσεις του, να κρατήσει το Ιράκ εντός του πλαισίου παρά τις προθέσεις του να αποχωρήσει και να επιτύχει μια τεχνική αναστροφή των περικοπών από το 2023 χωρίς καμία τριβή στις επίσημες ανακοινώσεις του.
Ωστόσο, όπως αναφέρει το Μodern Diplomacy, το υποκείμενο ζήτημα που οδήγησε στην αποχώρηση των ΗΑΕ – το οποίο αφορούσε μέλη με παραγωγική ικανότητα μεγαλύτερη από τις επιτρεπόμενες ποσοστώσεις τους – δεν έχει εξαφανιστεί· απλώς μετατοπίστηκε στο Ιράκ.
Το Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής έχει εκφράσει την άποψη ότι ο ΟΠΕΚ+ ενδέχεται τελικά να χρειαστεί νέα παραγωγική ικανότητα, είτε μέσω της αύξησης των μελών (έχουν αναφερθεί τόσο το Κουβέιτ όσο και η Βενεζουέλα μετά τον Μαδούρο) είτε μέσω της ανακατανομής των ποσοστώσεων μεταξύ των υφιστάμενων μελών.
Καμία από τις δύο οδούς δεν είναι απλή και η επαναδιαπραγμάτευση του 2027 προβάλλεται πλέον ως η στιγμή που αυτές οι εντάσεις θα επιλυθούν ή όχι. Η αποχώρηση των ΗΑΕ δεν ήταν η αρχή της διάλυσης του ΟΠΕΚ+, καθώς η απόφαση του Σεπτεμβρίου υποδηλώνει ότι η συμμαχία μπορεί να επιβιώσει από μία αποχώρηση. Το αν μπορεί να επιβιώσει από μια δεύτερη αποτελεί την πραγματική δοκιμασία.
Πηγή: newmoney.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
