Ένα μεγαλύτερο χρηματιστήριο στην Ευρώπη θα μπορούσε να προσελκύσει καλύτερα Αμερικανούς επενδυτές που επιδιώκουν να διαφοροποιηθούν από την τεχνολογική εστίαση των δικών τους αγορών

Ένα από τα μειονεκτήματα των χρηματιστηρίων στην Ευρώπη έναντι της Wall Street είναι η συχνότητα των συναλλαγών.

Ο μικρότερος αριθμός αγοραστών και πωλητών συνεπάγεται πιο αργές συναλλαγές, λιγότερους διαπραγματευτές που αξιολογούν την αξία των τίτλων και μειωμένο ανταγωνισμό μεταξύ των διαμορφωτών αγοράς (market makers) για την προσφορά της καλύτερης τιμής, γεγονός που διευρύνει το περιθώριο μεταξύ τιμής αγοράς και πώλησης (bid-ask spread),

Αυτό αποθαρρύνει τους επενδυτές από τη συμμετοχή και καθιστά λιγότερο πιθανό για τις εταιρείες να επιλέξουν την εισαγωγή τους σε ευρωπαϊκά χρηματιστήρια εξαρχής. Ευτυχώς, υπάρχει τρόπος να βελτιωθεί η κατάσταση, σύμφωνα με την επενδυτική στήλη Lex των Financial Times.

Συγχώνευση χρηματιστηρίων στην Ευρώπη

Ένα καλό πρώτο βήμα είναι ο περιορισμός του αριθμού των χρηματιστηρίων, επισημαίνεται στη στήλη: οι ευρωπαϊκές εταιρείες μπορούν να εισαχθούν σε 35 χρηματιστήρια και να διαπραγματεύονται σε περισσότερα από 40. Αν και οι επαγγελματίες διαπραγματευτές έχουν πρόσβαση σε όλα αυτά μέσω μίας οθόνης, ο κατακερματισμός εξακολουθεί να συνεπάγεται κόστη και πολυπλοκότητα.

Υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της συγχώνευσης των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων. Μια ιδέα που επανέφερε στο προσκήνιο αυτή την εβδομάδα ο επικεφαλής της Euronext, Stéphane Boujnah, δηλώνοντας ανοιχτός σε μια συμφωνία-ορόσημο («big bang») με την ανταγωνίστρια Deutsche Börse. Η συγχώνευση δύο χρηματιστηρίων  δεν δημιουργεί ρευστότητα από την πρώτη κιόλας μέρα. Απλώς συγκεντρώνει το σύνολο της συναλλακτικής δραστηριότητας που υπήρχε ήδη προηγουμένως.

Ωστόσο, όπως αναφέρεται στο άρθρο, διευρύνει τους ορίζοντες των αναλυτών και των επενδυτών που έχουν συνηθίσει να εστιάζουν στην εγχώρια αγορά τους. Αυτό, με τη σειρά του, θα μπορούσε να ενθαρρύνει περισσότερες επενδύσεις, περισσότερες εισαγωγές μετοχών στο χρηματιστήριο και ούτω καθεξής. Υπάρχουν σημαντικά περιθώρια για κάτι τέτοιο: τα αμερικανικά νοικοκυριά επενδύουν στο χρηματιστήριο ποσοστό του πλούτου τους υπερδιπλάσιο (πάνω από 2,5 φορές) σε σχέση με τα ευρωπαϊκά.

Καλύτερη τεχνολογία

Δεύτερον, τα μεγαλύτερα χρηματιστήρια έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν σε καλύτερη τεχνολογία, γεγονός που θα τα βοηθούσε να ανταγωνιστούν πιο αποτελεσματικά εναλλακτικούς τόπους διαπραγμάτευσης, όπως το Cboe Europe, ή ακόμα και τις ιδιωτικές συναλλαγές μεταξύ τραπεζών και πελατών.

Στην Ευρώπη, αυτές οι εναλλακτικές λύσεις —οι οποίες προσφέρουν χαμηλότερες προμήθειες και περιθώρια (spreads) και διευκολύνουν τις μεγάλες συναλλαγές πακέτων μετοχών (block trades)— αντιπροσωπεύουν πλέον το 70% του συνόλου των χρηματιστηριακών συναλλαγών. Στις ΗΠΑ, το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 45%, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Oliver Wyman.

Προσέλκυση των Αμερικανών επενδυτών

Τρίτον, ένα μεγαλύτερο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο θα μπορούσε να προσελκύσει αποτελεσματικότερα τους Αμερικανούς επενδυτές που επιδιώκουν τη διαφοροποίηση από την κυριαρχία των τεχνολογικών εταιρειών στις δικές τους αγορές.

Οι «Magnificent 7»  αποτελούν πλέον περίπου το ένα τρίτο του δείκτη S&P 500. Εάν συγχωνεύονταν δύο ή περισσότερα τοπικά χρηματιστήρια, ένας Αμερικανός επενδυτής θα χρειαζόταν να εξοικειωθεί με ένα μόνο νέο σύνολο κανόνων και πρακτικών διαπραγμάτευσης για να αποκτήσει πρόσβαση σε πλήθος εταιρειών, τονίζεται στη στήλη. Για να επιτευχθεί αυτό, οι χρηματιστηριακές συναλλαγές πρέπει να διεξάγονται με απόλυτη ομαλότητα και ενιαίο τρόπο σε όλα τα συγχωνευμένα χρηματιστήρια.

Αυτό συνεπάγεται τη συγχώνευση όχι μόνο των συστημάτων διαπραγμάτευσης, αλλά και των συστημάτων εκκαθάρισης και διακανονισμού, τα οποία διασφαλίζουν την πραγματική μεταβίβαση μετοχών και χρημάτων. Προς το παρόν, ο αριθμός τους είναι σχεδόν ίσος με αυτόν των χώρων διαπραγμάτευσης, με αποτέλεσμα ένας Γερμανός επενδυτής να επιβαρύνεται με υψηλότερο κόστος εκκαθάρισης όταν αγοράζει μια ιταλική μετοχή σε σύγκριση με μια εγχώρια.

Σύμφωνα με τη δεξαμενή σκέψης New Financial, το κόστος των διαδικασιών που έπονται της συναλλαγής (post-trade costs) στην Ευρώπη μπορεί να είναι έως και διπλάσιο σε σχέση με τις ΗΠΑ.

Το πιο φιλόδοξο όραμα της «Ένωσης Κεφαλαιαγορών» —όπου οι ευρωπαϊκές εταιρείες και οι επενδυτές θα απολάμβαναν ένα ενιαίο πρότυπο για την έκδοση και τη διαπραγμάτευση τίτλων σε ολόκληρο το μπλοκ— παραμένει, προς το παρόν, μια ουτοπία. Φυσικά, η Ευρώπη θα εξακολουθήσει να αποτελεί ένα συνονθύλευμα εθνικών κανόνων διαπραγμάτευσης, φορολογικών καθεστώτων, ωραρίων λειτουργίας και γλωσσών. Ωστόσο, ακόμη και μερικές συγχωνεύσεις θα έδιναν στην ήπειρο καλύτερες πιθανότητες ενίσχυσης της ρευστότητας, καταλήγει το άρθρο.

Πηγή: ot.gr

Διαβάστε επίσης: Ξεπέρασαν τις 600 χιλ. οι ασφαλισμένοι στο ΤΚΑ – Κοινοτικοί και από τρίτες χώρες το 41,8%