«Θα εδραιωθεί μόνο όταν καταφέρει να αποτελέσει σταθερό χαρακτηριστικό πρώτα της κοινωνίας και μετά της επαγγελματικής κουλτούρας», επισημαίνει η Ελεάνα Χριστοφόρου, Director Human Capital της Deloitte Κύπρου.

Τι έχει αλλάξει και τι παραμένει

Αυτό που έχει αλλάξει σημαντικά την τελευταία δεκαετία, είναι η αυξημένη ορατότητα των γυναικών, όχι μόνο στον επαγγελματικό χώρο, αλλά και στα Κέντρα Λήψης Αποφάσεων. Περισσότερες γυναίκες βρίσκονται πλέον σε θέσεις ευθύνης, έχουν ξεφύγει από το στενό πλαίσιο της αποκλειστικής σύνδεσης με τον ρόλο της οικογένειας και έχουν ισχυρή παρουσία σε όλο το φάσμα του δημόσιου, οικονομικού, επιχειρηματικού και πολιτικού βίου. Παράλληλα, ζητήματα όπως η παρενόχληση, η έμφυλη βία και η ανισότητα, έχουν περάσει από το περιθώριο στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, με την ισότητα να είναι πλέον θεσμικά και συνταγματικά κατοχυρωμένη. Ωστόσο, παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια, παραμένουν. Ως σύμβουλος επιχειρήσεων, έχω διαπιστώσει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι γυναίκες καλούνται να διαχειριστούν έμμεσες διακρίσεις, αναγκάζοντάς τες να αποδείξουν περισσότερο τις ικανότητές τους και κυρίως την επάρκειά τους.

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο

Παρότι έχουν γίνει αρκετά και σημαντικά θετικά βήματα για την προώθηση των γυναικών για την ανάληψη θέσεων ευθύνης, παραμένει το «αόρατο» εμπόδιο της καθημερινής πίεσης των πολλαπλών και κοινωνικά διαμορφωμένων ρόλων που καλούνται να διαχειριστούν. Οι γυναίκες συχνά αγωνίζονται να ανταποκριθούν ταυτόχρονα σε απαιτητικές επαγγελματικές, οικογενειακές και κοινωνικές ευθύνες, σε ένα περιβάλλον που εξακολουθεί να θεωρεί την επίτευξη αυτής της ισορροπίας ως προσωπική τους ευθύνη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το εμπόδιο στην ανέλιξη δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων ή φιλοδοξίας, αλλά η απουσία ενός ολοκληρωμένου μηχανισμού στήριξης των γυναικών που θα τους επιτρέψει να ανταποκριθούν στους πολλαπλούς τους ρόλους. Επομένως, απαιτείται μια συντονισμένη και μακροπρόθεσμη επένδυση από το κράτος και τις επιχειρήσεις για τη διασφάλιση της προστασίας του ζωτικού ρόλου της γυναίκας στο κοινωνικό σύνολο, ως κόρης, συντρόφου, μητέρας, επαγγελματία, χωρίς αυτό να λειτουργεί ανασταλτικά ως προς την πρόσβασή της στην ηγεσία.

Πέρα από τον συμβολισμό της 8ης Μαρτίου

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι ημέρα συμβολισμού αλλά και απολογισμού. Είναι ταυτόχρονα μια μέρα εορτασμού και αναγνώρισης των αγώνων που έδωσαν οι γυναίκες διαχρονικά για να διεκδικήσουν την ισότιμη πρόσβαση στην εργασία, την κοινωνική συμπερίληψη και την οικονομική ανεξαρτησία. Ταυτόχρονα, είναι μια στιγμή αποτίμησης για όσα παραμένουν ατελή. Η αλήθεια που δεν λέγεται αρκετά είναι ότι η ισότητα δεν θα επιτευχθεί ως αποτέλεσμα ποσοστώσεων, ούτε ως αντικείμενο διαρκούς διαπραγμάτευσης και θεωρητικών πολιτικών. Θα εδραιωθεί μόνο όταν καταφέρει να αποτελέσει σταθερό χαρακτηριστικό πρώτα της κοινωνίας και μετά της επαγγελματικής κουλτούρας.

Τι πρέπει να αλλάξει μέχρι το 2030

Για να επιτευχθεί πραγματική ισότητα απαιτείται μια συλλογική και διαρκής προσπάθεια για την άρση των θεσμικών εμποδίων και ταυτόχρονα για την αποδόμηση των κοινωνικών στερεότυπων που καθορίζουν ρόλους και προσδοκίες με βάση το φύλο. Αυτή η αλλαγή προϋποθέτει μετασχηματισμό των νοοτροπιών, κάτι που απαιτεί χρόνο, συνέπεια και συστηματική διαπαιδαγώγηση σε διάφορα επίπεδα. Επίσης, απαιτεί την εφαρμογή στοχευμένων πολιτικών που ενσωματώνουν ουσιαστικά τη διάσταση του φύλου στη χάραξη πολιτικών και επιχειρησιακών πρακτικών. Μόνο έτσι μπορεί να διαμορφωθεί ένα περιβάλλον το οποίο αξιοποιεί δίκαια και παραγωγικά το Ανθρώπινο Δυναμικό, στη βάση των πραγματικών του δεξιοτήτων και ικανοτήτων.

Η πραγματικότητα σε μία πρόταση

Η γυναίκα σήμερα εξελίσσεται, προχωρά δυναμικά και διεκδικεί ισότιμο ρόλο σε ένα απαιτητικό επαγγελματικό κόσμο που αναπτύσσεται.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η πολυδιάστατη φύση της γυναίκας είναι δύναμη, όχι εμπόδιο