«Η ισότητα των φύλων έπαψε να αποτελεί μια περιφερειακή συζήτηση και έχει πλέον ενταχθεί στη στρατηγική αρκετών Οργανισμών», επισημαίνει η Αλεξία Πολυβίου, Brand Manager, Cybarco Development Ltd.

Τι άλλαξε την τελευταία δεκαετία - και τι όχι

Την τελευταία δεκαετία, ίσως η πιο ουσιαστική αλλαγή είναι ότι η ισότητα των φύλων έπαψε να αποτελεί μια περιφερειακή συζήτηση και έχει πλέον ενταχθεί στη στρατηγική αρκετών Οργανισμών. Δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως θέμα εικόνας, αλλά ως ζήτημα βιωσιμότητας, διακυβέρνησης και συνολικής απόδοσης. Βλέπουμε περισσότερες γυναίκες σε θέσεις ευθύνης και μεγαλύτερη διάθεση για θεσμικές αλλαγές. Ωστόσο, στην καθημερινότητα των επιχειρήσεων, πολλά παραμένουν ίδια. Οι άτυπες προκαταλήψεις, τα αυστηρότερα κριτήρια και η διαρκής ανάγκη μιας γυναίκας να αποδεικνύει την επάρκειά της δεν έχουν εξαλειφθεί. Η πρόοδος είναι υπαρκτή και συχνά μετρήσιμη, αλλά δεν έχει ακόμη το ίδιο βάθος σε όλα τα επίπεδα.

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο

Το μεγαλύτερο αόρατο εμπόδιο παραμένει η υποσυνείδητη προκατάληψη: η αυτόματη σύνδεση της ηγεσίας με ανδρικά χαρακτηριστικά. Αυτό επηρεάζει το πώς αξιολογούνται οι γυναίκες, ποιες ευκαιρίες τους δίνονται και πόσο συχνά αναγνωρίζεται η συνεισφορά τους. Δεν είναι πάντα εμφανές ή κακόβουλο. Eίναι απλώς βαθιά ριζωμένο στις αντιλήψεις μας για το ποιος «ταιριάζει» σε ρόλο εξουσίας. Έτσι, η φιλοδοξία μιας γυναίκας συχνά δεν θεωρείται το ίδιο «φυσική», ενώ όταν αποκλίνει από το στερεότυπο κρίνεται αυστηρότερα. Κι επειδή αυτή η προκατάληψη δεν καταγράφεται σε διαδικασίες αλλά λειτουργεί υποσυνείδητα, είναι πιο δύσκολο να εντοπιστεί και να αντιμετωπιστεί. Και γι’ αυτό παραμένει τόσο επίμονη.

Η αλήθεια πίσω από τον συμβολισμό

Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα μιας γυναίκας σε απαιτητικό εργασιακό περιβάλλον παραμένει συχνά πιο δύσκολη απ’ όσο αναγνωρίζεται, γιατί λειτουργεί διαρκώς σε «διπλό επίπεδο»: αποδίδει στον ρόλο της, ενώ ταυτόχρονα διαχειρίζεται την εικόνα, τις προσδοκίες, τις ισορροπίες. Αντιμετωπίζει απαιτήσεις που δεν επιβάλλονται το ίδιο στους άντρες. Επίσης, συχνά εξιδανικεύουμε την αντοχή. Η συζήτηση όμως δεν πρέπει να είναι πόσο μπορεί να αντέξει μια γυναίκα, αλλά πώς διαμορφώνουμε δομές όπου η απόδοση δεν βασίζεται στην εξουθένωση. Πρέπει να βασίζεται σε καθαρούς στόχους, σωστή οργάνωση και δίκαιες ευκαιρίες. Όταν το σύστημα λειτουργεί σωστά, δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις διαρκώς ότι αξίζεις να είσαι εκεί. Και το σημαντικότερο: οι γυναίκες δεν χρειάζονται «ενδυνάμωση». «Eχουν ήδη δύναμη. Χρειάζονται συστήματα που δεν την ακυρώνουν.

Από τη ρητορική στα αποτελέσματα

Για να αλλάξει ουσιαστικά η συζήτηση μέχρι το 2030, χρειάζονται τρεις (τουλάχιστον) παράλληλες κινήσεις. Πρώτον, δομικές πολιτικές που εξασφαλίζουν πραγματική ευελιξία, διαφάνεια σε αμοιβές και προαγωγές και αντικειμενική αξιολόγηση. Δεύτερον, εταιρική κουλτούρα που ανταμείβει τη συνεργασία και τη συνέπεια, όχι την υπερπροσπάθεια ή τη μόνιμη διαθεσιμότητα, ώστε η αναζήτηση ισορροπίας να μην «τιμωρείται». Τρίτον, συστηματική εκπαίδευση και συνειδητή παρέμβαση απέναντι στις προκαταλήψεις, ειδικά στα ηγετικά στελέχη που καθορίζουν ποιος εξελίσσεται και με ποιους όρους. Αν όλα αυτά συνδυαστούν με πραγματική βούληση αλλαγής, τότε το 2030 η συζήτηση δεν θα αφορά τα ίδια εμπόδια, αλλά μια πραγματική μετατόπιση. Η ισότητα δεν είναι θέμα ρητορικής — είναι θέμα αποτελεσμάτων και ανταγωνιστικότητας.

Σε μία πρόταση

Η γυναίκα προχωρά και αποδίδει καθημερινά, ισορροπώντας απαιτήσεις και ευθύνες που συχνά παραμένουν αόρατες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η νέα αρχιτεκτονική της ισότητας στην Κύπρο