Η 8η Μαρτίου αποτελεί υπενθύμιση ότι η πρόοδος είναι πραγματική και τη βιώνουμε, όμως οι προκλήσεις δεν έχουν εξαφανιστεί και η ισότητα παραμένει ζήτημα κουλτούρας, προτύπων και καθημερινών επιλογών, τονίζει η Μαρία Μ. Κιτέου, Operations Division Manager της Εθνικής Τράπεζας στην Κύπρο.

Η ουσιαστική αλλαγή της τελευταίας δεκαετίας

Την τελευταία δεκαετία, ειδικά στον Τραπεζικό τομέα στην Κύπρο, η μεγαλύτερη αλλαγή είναι ότι η γυναικεία παρουσία σε ρόλους ευθύνης έχει γίνει πιο ουσιαστική και πιο ορατή. Δεν μιλάμε πλέον μόνο για συμμετοχή, αλλά για πραγματική συμβολή στη λήψη αποφάσεων, στη διαμόρφωση στρατηγικής, στη διοίκηση ομάδων και στη διαχείριση σύνθετων χαρτοφυλακίων. Βλέπουμε περισσότερες γυναίκες να ηγούνται, σε ένα περιβάλλον υψηλών απαιτήσεων και αυστηρών ρυθμιστικών πλαισίων. Παράλληλα, η συζήτηση για τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη έχει ωριμάσει και μεταφράζεται πλέον σε πρακτικές, πολιτικές και πιο στοχευμένες ευκαιρίες εξέλιξης. Ωστόσο, παρά τη βελτίωση, ορισμένες πραγματικότητες παραμένουν. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η αλλαγή κουλτούρας: η γυναίκα εξακολουθεί να χρειάζεται να αποδείξει περισσότερο τη συνέπεια και την ετοιμότητά της για την κορυφή. Το πρότυπο του «ηγέτη» δεν έχει αποσυνδεθεί πλήρως από παλαιότερες αντιλήψεις.

Το «αόρατο» εμπόδιο

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο για μια γυναίκα που στοχεύει σε θέσεις ευθύνης είναι η ακούσια προκατάληψη και οι διπλές προσδοκίες. Η ίδια συμπεριφορά μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά ανάλογα με το φύλο. Παράλληλα, πολλές γυναίκες εξακολουθούν να μην απολαμβάνουν την ίδια πρόσβαση στα δίκτυα επιρροής που στην πράξη καθορίζουν την εξέλιξη και την ορατότητα. Όταν λοιπόν η πρόσβαση δεν λειτουργεί ισότιμα, η γυναίκα καλείται να αποδείξει περισσότερα και να «κτίσει» μόνη της μια διαδρομή που για άλλους είναι πιο αυτονόητη. Αυτό το εμπόδιο δεν αποτυπώνεται σε καμία πολιτική ή οργανόγραμμα, όμως επηρεάζει καθοριστικά το πόσο γρήγορα και πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει μια ικανή γυναίκα.

Η αλήθεια χωρίς συνθήματα

Η 8η Μαρτίου αποτελεί υπενθύμιση ότι η πρόοδος είναι πραγματική και τη βιώνουμε, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι σήμερα υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες, αποδοχή και περισσότερη θεσμική στήριξη απ’ ό,τι στο παρελθόν. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι θεωρητικές: τις βλέπουμε στην πράξη. Η πιο ειλικρινής στιγμή αυτής της αλήθειας έρχεται όταν κοιτάζω την κόρη μου και ως μητέρα, αναγνωρίζω ότι οι προκλήσεις δεν έχουν εξαφανιστεί. Ακόμη και σήμερα, βλέπω ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου τα στερεότυπα επιμένουν, ίσως πιο διακριτικά, αλλά υπαρκτά. Υπάρχουν ακόμη «αόρατα» όρια, διαφορετικές προσδοκίες και στιγμές όπου μια γυναίκα καλείται να αποδείξει περισσότερα για να της αναγνωριστεί το αυτονόητο. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η ισότητα δεν είναι μόνο θέμα αριθμών, αλλά θέμα κουλτούρας, προτύπων και καθημερινών επιλογών.

Τι πρέπει να αλλάξει έως το 2030

Τα επόμενα πέντε χρόνια ελπίζω να μην ανακυκλώνουμε την ίδια συζήτηση, αλλά να μιλάμε εμπράκτως για το πού έχουμε φτάσει και την πρόοδο που έχουμε κατακτήσει. Αυτό προϋποθέτει κουλτούρα που επενδύει συνειδητά και συστηματικά στη διαφορετικότητα. Το «mentoring» δεν πρέπει να λειτουργεί ως διορθωτικός μηχανισμός αλλά ως εργαλείο ανάπτυξης για όλους. Ειδικότερα στον Τραπεζικό τομέα, όπου τα επόμενα χρόνια αναμένονται ιδιαίτερα απαιτητικά, η πίεση και η ευθύνη συνιστούν έναν αγώνα διαρκείας. Η επιτυχία λοιπόν θα κριθεί από την αξιοποίηση του ταλέντου σε όλα ανεξαιρέτως τα στάδια της επαγγελματικής διαδρομής, χωρίς στερεότυπα και αποκλεισμούς.

Η πραγματικότητα σε μια πρόταση

«Ο ρόλος της σύγχρονης γυναίκας τού σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ πολυδιάστατος, ρόλος καριέρας, μητέρας, συντρόφου, δίνει τις μάχες της στον επαγγελματικό στίβο για την ίδια αλλά και για όλες τις γυναίκες μαζί».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ισότητα δεν είναι ανταγωνισμός μεταξύ χωρών